Welzijn in wijk en stad > Weblog Lucia Fer, opbouwwerker in wijkteam Tussen de Vaarten

Oktober 2019: 

IN GESPREK MET EEN KANDIDAAT-VRIJWILLIGER

Het volgende (verkorte) bericht komt per email binnen bij De Schoor, “Ik wil mensen helpen met hun huishoudboekje. Zelf heb ik mij de nodige financiële ellende op de hals gehaald en ben daar gelukkig zelf weer uit gekomen."

“Wat leuk dat u interesse heeft voor vrijwilligerswerk bij De Schoor! Er zijn honderden vrijwilligers actief binnen het welzijnswerk in Almere. Veel bewoners doen vrijwilligerswerk vanwege persoonlijke ontwikkeling; je ontwikkelt immers je persoonlijke talenten, zet kennis en vaardigheden in én doet ervaring op.

Anderen vinden het fijn iets voor een ander te betekenen, zich nuttig te maken of zich in te zetten voor de samenleving. Weer anderen vinden het fijn via vrijwilligerswerk andere mensen te ontmoeten of te ontspannen.”

Waar komt deze interesse vandaan? Iemand die zich nuttig wil maken en zich wil inzetten voor de samenleving? Ik noem hem Jan.

Uit hetgeen Jan beschrijft lees ik dat hij trots is op wat hij zelf bedacht heeft en dat hij daarin een kans ziet om zichzelf en anderen te helpen.

Wij besloten deze zeer ondernemende Almeerder uit te nodigen en met hem in gesprek te gaan. Dit zijn altijd hele fijne, leuke en leerzame gesprekken. Je leert elkaar een beetje kennen. Onze kandidaat vrijwilliger heeft een 40-urige baan, een kind van 6 jaar en een zeer ondernemende geest. Druk…ja. En toch is er tijd en energie over om je als vrijwilliger in te zetten.

Maar waar en hoe? We gingen samen de zoektocht aan. Woorden als uitdagend, goede vooruitzichten, de juiste doelgroep, ondernemend en beheersbaar, kwamen daarin voor. Per slot van rekening wil onze Jan een ondernemer worden.

De vrijwilligersmolen ging op volle toeren draaien voor onze Jan. Samen keken we naar de vrijwilligersvacatures en heeft Jan binnen De Schoor en gemeente Almere diverse gesprekken gevoerd.

Zijn ondernemende geest wilde meer en Jan nam een diepe duik in zijn onderbewuste. Dit alleen al was een ware ontdekking voor hem. Wie ben ik? Wat wil ik? En wat ben ik op deze aarde komen doen? Waarom is mijn enthousiasme aan de start van een project heel groot en wil ik er voor de volle honderd procent erin stappen? Waarom word ik aan het eind van zo’n project, rusteloos? En ga ik op zoek naar een nieuwe uitdaging? Wat is dat nou? Zelfs in mijn relatie heb ik dat. Best wel vermoeiend!

Vragen, vragen, levensvragen waar ieder mens, en dus ook Jan, zich mee bezig houdt. Ingrijpende levenservaringen, zoals de geboorte van zijn zoon en het einde van zijn relatie. Waar sta je nu en waar wil je heen?

De zoektocht van Jan is nog gaande. Het doen van vrijwilligerswerk staat even op een laag pitje. Zijn ego en ondernemende geest denken na over de waarde “beheersbaarheid”. Hoe kan Jan zijn nieuwsgierigheid, enthousiasme zodanig in toom houden dat hij voldoende aandacht geeft aan het proces, de doelen, de omgeving en de resultaten. Groei is daarbij belangrijk. Succes Jan en dank dat wij onderdeel mochten uitmaken van jouw zoektocht.

De kandidaat-vrijwillige is nog steeds kandidaat.

__________________________________________________________________________

September 2019:

WAAROM WIJKVRIJWILLIGERS UIT TUSSEN DE VAARTEN U HELPEN

Klik op de afbeeldingen hieronder om te vergroten

_____________________________________________________________________________

Augustus 2019:

Een actieve buurtbewoner vertelt:

VAN EEN VLUCHT NAAR HOLLAND NAAR PARTICIPATIE IN EEN ALMEERSE WIJK

Vluchten uit een geweldsrelatie is de reden dat ik nu in Nederland woon.
Het was een vreselijke tijd, dat eigenlijk heel lief en aardig begon. Ik was 17 jaar en hij- mijn vriendje- vond mij lief en wilde met mij trouwen. We hadden al gauw een relatie en gingenkort daarna samenwonen. Ook omdat mijn familie vond dat het zo hoorde.

De eerste twee jaren gingen prima. Hij schepte op over mij, zijn leuke vriendin. En tegelijk toonde hij zich zeer jaloers. Hij moest precies weten waar ik was, met wie ik omging en wat ik deed als hij niet thuis was. Dit nam zeer ziekelijke vormen aan. Als mijn antwoord hem niet beviel sloeg hij erop los. Hij praatte het altijd goed en ik geloofde hem. Totdat hij mij op mijn 23 jaar, voor het altaar liet staan. 

Ik voelde mij erg vernederd en nam toen het besluit om uit deze relatie te stappen.
Dat ging niet eenvoudig. Ik was de gezamenlijke woning ontvlucht en was bij mijn opa ingetrokken. Hij was daarachter gekomen en is mij op het adres van mijn opa komen opzoeken. 
Hij verschafte zich toegang tot de woning en probeerde mij eerst met woorden over te halen. Toen ik volhield dat het over was en dat ik niet met hem meeging. Sloeg hij mij dusdanig in elkaar dat het bloed van mijn gezicht en handen afdroop. Hij was door het dolle heen. En ik werd steeds rustiger en schreeuwde zelfs niet meer. Toen hij merkte dat hij de macht over mij scheen te verliezen, pakte hij een pistool en hield het tegen mijn hoofd aan. Ik zei “schiet dan”, want als jij dat niet doet, dan vermoord ik jou. Kennelijk schrok hij van deze reactie en hij ging er als een haas vandoor.

Niet lang daarna vertrok ik van Curaçao naar Nederland. Ik kon eerst terecht bij mijn vader die al in Nederland woonde en later bij een nicht op kamers in Almere. Deze nicht heeft mij schandelijk behandeld. Ik kreeg geen sleutel en moest altijd wachten totdat zij thuis kwam. Soms sliep ik gewoon op straat. Totdat hulpverleners zich over mij ontfermden en ik de nodige informatie kreeg om mijn leven hier in Nederland op orde te brengen.

Inmiddels ben ik 41 jaar en heb ik twee jongens van 13 en 11 jaar. Een man? Neen er is geen man in mijn leven. Althans niet in huis. Ik kon maar niet kan wennen aan het gedraai en het gelieg. En ondanks deskundige hulp ben ik nog steeds niet in staat om intimiteit te tonen.

Ik ben heel goed geholpen in Nederland. De huisarts en de psycholoog hebben uren in mij geïnvesteerd. Ik ben daar dankbaar voor. 

Mijn dankbaarheid zorgt ervoor dat ik voor anderen klaar kan en mag staan. Ik wil hen helpen, ik wil dat zij de nodige informatie ontvangen. Hetgeen kan helpen om een goed besluit te nemen.

Daarom ben ik actieve bewoner geworden. Ik signaleer zaken bij mijn buren en ga zo nodig met hen naar het wijkteam. Door mijn betrokkenheid heb ik een netwerk die mij helpt aan huishoudelijke spullen en brood. Dit deel ik met overige bewoners in Tussen de Vaarten. Hiervoor heb ik het wijkteam benaderd, want de werkers weten als geen ander dat er bewoners zijn die financieel niet in staat zijn om e.e.a. aan te schaffen of om zich uit een bepaalde situatie te redden.

Wilt u nader kennismaken met mij, bel of e-mail dan naar de wijk-/opbouwwerker Lucia Fer. Zij zal u dan in contact brengen met mij. Wellicht kunnen wij samen werken aan leefbaarheid en empowerment van vrouwen in deze wijk. Weet u overigens dat er ook een moedergroep actief is in Tussen de Vaarten?

Lucia Fer - lfer@deschoor.nl - telnr 06 3812 3321

_____________________________________________________________________________

April 2019:

DAT IS HET LEVEN.... EEN VERHAAL VAN EEN VRIJWILLIGER

Ik ben net na de oorlog geboren in een gezin van 3 kinderen, een vader en een moeder. Wij woonden in Amsterdam. Van mijn ouders heb ik niets van de oorlog meegekregen. Mijn kindertijd was heel leuk. Wij woonden in Amsterdam Noord. Een soort dorp in het grote Amsterdam. Je moest er met de pont/veerboot komen.

Ons gezin was een gelovig gezin Daardoor kwamen wij vaak in de kerk. De plek waar ik mijn man heb ontmoet. Wij hadden een heerlijke verlovingstijd samen en zijn daarna ook getrouwd. Ons huwelijk werd gezegend met twee kinderen, een dochter en een zoon. Zij verrijkten ons leven verder met 3 kleinkinderen. 

Helaas kwam mijn echtgenoot in 2005, na een ziekte op 59 jarige leeftijd te overlijden. Ik was er kapot van. Tot de dag van vandaag heb ik al zijn creatieve materialen laten staan. Hij was zo creatief en handig. De woning heeft hij helemaal naar zijn creatieve stijl aangepast. Ik verander er niets aan. Het is zo fijn om zijn nabijheid te voelen. Na al die jaren ervaar ik het nog steeds zo.

Ik ben in mijn leven altijd sportief geweest; wandelen, tennissen, en fietsen. Toen werd ik ziek in 1998 – multiple sclerose – bleek uit de MRI scan. Door 2x therapie, oefeningen, hoop ik nog heel lang thuis te kunnen wonen. De fysieke lichamelijke handelingen worden in de loop der jaren echter wel minder; voornamelijk lopen gaat achteruit. Maar ik wil bezig blijven. Ik zie mezelf nog niet achter de geraniums zitten. Inmiddels verplaats ik mij per scootmobiel en rollator

  Ik ben al langer dan 20 jaar lid van een
  koersbalgroep. Wij koersballen bij
  Castrovalva en bij buurtcentrum Cobra.
  In buurtcentrum Cobra koersballen wij op
  de vrijdag. Maar ineens kwamen wij voor
  een verrassing te staan. Ons werd mede-
  gedeeld dat het buurtcentrum dichtging
  op de vrijdagen omdat er geen beheerder
  en/of vrijwilliger beschikbaar was. 
  “Dat kan toch niet”, dacht ik. “Hoe moet
  het met de koersbalgroep?!”.
  Toen besloot ik deze taak op mij te
  nemen. Ik werd vrijwilliger. Nu al 16 jaar of langer. Ik open en sluit de deuren, doe barwerkzaamheden en leg de koersbal materialen klaar.

Eigenlijk kun je zeggen dat een praktisch probleem er toe geleid heeft dat ik vrijwilligerswerk ben gaan doen. Het bevalt mij prima!

Wil jij ook meedoen met de koersbal groep? Bel dan naar Buurtcentrum Cobra. 

Ik heb niet altijd vrijwilliger geweest. Ik was ooit werkzaam in loondienst. 10 jaar kantoorwerk o.a. bij het huidige Jumping Almere, en het verrichten van vrijwilligerstaken bij de basisschool van mijn kinderen: o.a. voorleesmoeder, overblijfmoeder, plantenjuf. En ondersteuning/begeleiding bij de diverse schoolreisjes. Ik had het er maar druk mee.

Zoals ik al vertelde heb ik mijn kinderjaren in Amsterdam doorgebracht. Ik ben in Amsterdam geboren en heb er met mijn man gewoond tot 1985. Totdat de Amsterdamse buurt veranderde… het was niet langer leuk en gezellig. Er gebeurden veel dingen. Soms voor mij best wel onbegrijpelijke zaken. Wij gingen toen op zoek naar gezelligheid en kwamen in Almere terecht. Ik woon er nu al meer dan 30 jaar.

Goh….dat is het leven. Spelen, werken, trouwen, opvoeden, mantelzorgen, sporten, vrijwilligerwerk, genieten van mijn kinderen en kleinkinderen. Het aanwezig zijn, het van waarde zijn, verbinden, blij zijn, gelukkig zijn!

Ik ga voornamelijk voor het laatste; gelukkig zijn en er voor zorgen dat anderen ook gelukkig zijn en worden. Desnoods door hen een krant te bezorgen. Ik weet namelijk dat zij er gelukkig van worden. Al was het maar alleen om de puzzel in te vullen. Hoe mooi is dat?

Lucia Fer

_______________________________________________________________________________

Oktober 2018:

KOM ERBIJ IN DE WEEK VAN DE EENZAAMHEID

Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich sterk
eenzaam. Bij eenzaamheid voelen mensen het gemis
an verbondenheid met anderen. In de Week tegen Eenzaamheid vragen we aandacht voor dit probleem
en zeggen we: kom erbij!

Want eenzaamheid aanpakken begint met het leggen van contact1.

Tja….natuurlijk doen wij mee.

In het wijkteam Tussen de Vaarten is één van
onze ambities om tijd en aandacht aan ouderen
en eenzaamheid te besteden. Dit doen wij met diverse activiteiten en/of projecten zoals Samen70+, Buurtmobiel het Vaartje e.a. en deelname aan de week van de eenzaamheid.

Aandacht, betrokkenheid, weten wat er speelt, samendoen, ja daar gaat het om! En dat kregen
wij op onze activiteit d.d. 4 oktober jl. bevestigd.

Deelnemers spraken met elkaar en lieten het volgende weten:

- de avonden zijn het ergst; dan voel ik mij echt
  eenzaam, geen uitjes, geen telefoontjes en eniemand aan de deur

- hoe doe je weer mee als je partner met wie je jarenlang lief en leed gedeeld hebt, er niet meer is?

- en wat als je minder mobiel bent. Ik ben in ieder geval blij met onze buurtmobiel het Vaartje

Alle deelnemers vonden het een gezellige ontmoeting. De combinatie van samen praten, eten, informatie delen en ervaringsverhalen vertellen bleek heel goed te zijn. Aan de organisatoren werd dan ook gevraagd om dergelijke ontmoetingen vaker in het jaar te organiseren.

Ben jij 70+ en wil je elke dinsdagmiddag ook meepraten met de groep Samen70+, neem dan contact op met Lucia Fer via lfer@deschoor.nl of bel naar 06-38123321.

1  www.samentegeneenzaamheid.nl

________________________________________________________________________________

Augustus 2018:

EEN ZOEKTOCHT NAAR GELUK

Een kinderspelletje:
Kind 1 roept : Ik zit in de put.
Overige kinderen antwoorden: Hoe diep?
Kind 1 roept terug: Wel 5 meter (of meer).
Overige kinderen: Wie moet je eruit halen?

Een zoektocht naar geluk heeft ervoor gezorgd dat Sandra in de put belandde. Sandra ontmoette de liefde van haar leven; althans zo voelde het. Als gevoelsmens voel je dat. Hij is het! Hij is degene die mij gelukkig gaat maken. Ik voel mij zo een met hem. Dit is voorbestemd.

Sandra laat altijd wel haar gevoel spreken. Wat andere mensen dachten, interesseerde haar op dat moment niet. Het kan toch niet zo zijn dat haar hele sterke emotionele gevoel haar voor de gek hield? En toch. Degene die zei van haar te houden was ook degene die haar fysiek en mentaal mishandelde.

Sandra gaf zichzelf de schuld en ze durfde niet met vrienden hierover te praten. Familie en vrienden hadden haar namelijk al tig keer gezegd dat er iets niet deugde met die kerel en dat ze er slecht uitzag sinds ze met hem omging.

De fysieke en mentale mishandeling werd Sandra te veel. Ze raakte geblokkeerd en wist niet wat te doen. Dit leidde tot vele slapeloze nachten. Totdat ze zeer diep in de put geraakte.

Wie moet je eruit halen Sandra? Niet mijn vrienden, niet mijn familie. wacht eens even;  misschien wel het Wijkteam. Sandra trok haar dappere schoentjes aan en besloot naar het spreekuur toe te gaan. Ze kwam in contact met mijn collega maatschappelijk werker.

Mijn collega wijkwerker voerde – niet 3 of 5 – maar meerdere gesprekken met Sandra. De gesprekken leverden Sandra heel wat op. Zij kon het totale plaatje voorleggen aan de wijkwerker. Iets wat zij niet aan haar familie en/of kennissen durfde te vertellen. Ze kon al haar opgekropte emoties kwijt en daarnaast heeft Sandra ook tools en handvatten gekregen om haar leven weer op te pakken, om zelfstandig verder te gaan.

Zo langzamerhand kwam Sandra zelf uit de put. Ze voelt zich sterker; ze voelt haar vertrouwen groeien. Ze kan nog niet geheel af op haar gevoel. Maar ook daarin leerde mijn collega haar hoe zij met logische redenering toch haar gevoel kon laten spreken. Sandra leert nu ook meer voor zichzelf te kiezen dan voor anderen. Door samen met de wijkwerker adviezen te ontvangen en een planning te maken om haar “Happiness” te bereiken. Ook was het fijn om hulp te krijgen op financieel gebied.

We zitten allemaal weleens in de put. Soms komen we er zelf uit, maar soms is de put zo diep dat u er hulp bij nodig heeft. Een van de dingen die u kunt doen is: “contact zoeken met de buitenwereld”.

Sandra is blij dat zij contact gezocht heeft met het Wijkteam. Nu is zij nog steeds op zoek naar geluk. Ze oriënteert zich nu met maatschappelijk werk waar haar interesses liggen en sinds kort heeft haar sollicitatie tot een baan geleid.

Spreekt dit verhaal u aan en wilt u contact met het wijkteam. Kijk dan op onze webpagina www.wijkteamsalmere.nl

Herkent u zaken in dit verhaal en wilt u in contact komen met Sandra? Mail dan naar Lucia Fer, wijkwerker in Tussen de Vaarten ( lfer@deschoor.nl ) en noteer daarin de reden en uw telefoonnummer. Sandra neemt dan zelf contact met u op.

_____________________________________________________________________________

Juni 2018:

EEN BUURTMOBIEL IN ALMERE, TUSSEN DE VAARTEN

Buurtmobiel Het Vaartje is de tot werkelijkheid geworden wens van een aantal kwetsbare ouderen die willen meedoen, maar door hun beperkte mobiliteit zich daarin beperkt voelden.  

De ouderen noemen zich “Samen 70+”. Zij hebben dankzij gemeente Almere en Oranjefonds, een duurzame elektrische auto, t.w. een Citroen C Zero, kunnen aanschaffen.

Samen70+ wordt ondersteund door wijkteam Tussen de Vaarten, Zorggroep Almere, Curaezorg en een aantal vrijwilligers. Samen willen zij buurtmobiel Het Vaartje, inzetten als vervoer in, voor en door de wijk.

Een bijzonder maatschappelijk initiatief dat er mede toe bijdraagt dat ouderen en kwetsbare bewoners kunnen meedoen o.a. hun sociale contacten kunnen onderhouden. Zij kunnen binnen de langgerekte wijk Tussen de vaarten tegen een geringe vergoeding, vervoerd worden van een vertrekplek in Tussen de vaarten naar een aankomstplek in Tussen de vaarten (bijvoorbeeld van uw woning naar gezondheidscentrum Castrovalva of naar buurtcentrum Cobra). De vrijwillige chauffeurs zijn vriendelijk en bijzonder behulpzaam. Behalve het halen en brengen, ondersteunen zij ook (bijvoorbeeld met de boodschappen).

In september 2018 volgt er een officiële opening. Maar wilt u nu reeds informatie over Het Vaartje? Mail dan naar hetvaartje@deschoor.nl of bel naar 0630778596

Wilt u dit maatschappelijk initiatief ondersteunen? Word dan VRIEND van Het Vaartje door een bedrag van € 25,00 per jaar te storten op bankrekeningnummer NL79RABO 0301043426 onder vermelding van “ Vriendenvanhetvaartje-391889175 ”.

Wilt u meer weten neem dan contact op met Lucia Fer, wijkwerker in Tussen de vaarten: lfer@deschoor.nl

____________________________________________________________________________

Mei 2018: 

WIE IS TANTE IRENE? 

Tante: Ik ben de kok in buurtcentrum Cobra die ervoor zorgt dat er elke donderdagmiddag een warme wijklunch wordt voorgeschoteld 
aan bewoners in Tussen de Vaarten.

Lucia: Ja, maar wie bent u?                                        

Tante: Ik ben een 77-jarige dame. Ik ben 52 jaar getrouwd met een lieve man afkomstig uit Suriname. We hebben samen 3 kinderen op de wereld gezet en momenteel hebben wij 3 kleinkinderen.

In ieders leven gebeuren er leuke en minder leuke dingen. Ook in de onze. Het ergste wat ons is overkomen, is het verlies van een zoon en twee kleinkinderen tijdens een noodlottig ongeval. 

Ik kan je wel zeggen “Dan staat je leven stil”, je weet even niet welke kant je op moet. Ja, dat was een zeer trieste tijd. We zijn boos geweest, hebben ruzie gemaakt, maar hebben ook veel herdacht, gelachen en ons berust in de situatie. Het is onbegrijpelijk maar het leven gaat door. Soms ben ik er nog kapot van. Vooral tijdens de feestdagen.

Mijn wieg heeft in Indonesië, Bandung, gestaan. Een prachtige plaatsje waar ik samen met ouders overige broers en zussen 26 jaar heb gewoond.  Daarna heb ik in drie diverse landen gewoond. Indonesië, Suriname en Nederland. 
Ik ben altijd druk geweest met allerlei activiteiten, zoals het organiseren van modeshows, etentjes e.d. Ik hou van mensen om me heen. Mijn motto is: geniet van het leven al duurt het maar even. Ik geniet maar ik wil ook dat anderen genieten en blij zijn. 
Of ik ook een slechte eigenschap heb? Nou… ik vind van niet! Ik help graag en dat kan weleens tegen mij werken. En ik zeg de dingen zoals ze zijn en dat vinden mensen soms niet leuk. Maar dat is toch niet slecht?
Ik vind onrecht en onrechtvaardigheid vreselijk en ik kan wel huilen wanneer ik zie hoe armoedig  sommige mensen het hebben.

Lucia: Je bent vrijwilliger, wat doe je zoal in buurtcentrum Cobra?

Tante: Gek dat je mij dat vraagt. Je hebt mij zelf benaderd. Maar ik vond het fijn, want thuiszitten was voor mij geen optie. Ik vond het een prachtig gesprek dat jij in november 2014 met mij voerde. Ik zat in een kookteam, maar er gebeurden teveel vervelende dingen in de groep toentertijd. Hierdoor was er steeds ruzie en gedoe. En sorry hoor, maar daarvoor doe ik geen vrijwilligerswerk. 
Jij ging vooral in op wat ik leuk vond en hoe ik dacht dat te bereiken. Ik kon toen goed de knelpunten benoemen. Ik mocht van jou ook mijn eigen team samenstellen… Geweldig vond ik dat.
En toen ik ook mocht meedenken over de regels ben ik meteen ertoe overgegaan om de ‘warme wijklunch’ te verzorgen in Cobra.

Noot:
Wil jij kennismaken met tante Irene en eens een warme wijklunch bijwonen? Kom dan op een donderdagmiddag naar buurtcentrum Cobra. De warme wijklunch begint om 12.00 uur en eindigt rond 13.30 uur. En het keukenteam bestaat uit van links naar rechts: Nenny, Samini, Fatima, Aisha, tante Irene.

 

Voor meer informatie, bel naar buurtcentrum Cobra 036-5231837.

Lucia Fer /*
_____________________________________________________________________________

April 2018:

‘In één klap…’

is een boek geschreven door Johanna van Caspel[1], inwoonster van Tussen de Vaarten. Dit boek bracht herinneringen bij mij naar boven. Als wijkwerker kom je bewoners tegen die in één klap alles kwijt zijn.

Weg baan: want er moest nodig bezuinigd worden!
Weg woning: want de hypotheek kon niet meer betaald worden!
Weg gezin: door alle hectiek, schulden en frustraties besloot men uit elkaar te gaan.
En in enkel geval: weg gezondheid…weg leven!

Wat doe je dan als wijkwerker?
Linda was zo iemand. Was? Ja, was.

Linda woonde alweer 12 jaar alleen na een nare scheiding. Ze was nog altijd boos op haar ex, maar blij dat het over was en dat ze eindelijk weer kon genieten.

“Ik genoot niet toen ik met hem getrouwd was. Hij wilde altijd de baas over mij spelen. Hij beperkte mijn omgang met vrienden en familie. In het begin had ik het niet door. De vrienden, familie en kennissen hadden het altijd gedaan en zij wilden een wig tussen ons drijven. Maar zo was het niet. En na verloop van tijd had ik het door”, vertelde Linda mij in tal van gesprekken die wij gevoerd hebben.

Ze besloot toen alleen verder te gaan.

Dat betekende het einde van haar financiële vrijheid. Het was niet gemakkelijk. Linda moest een flinke (financiële) stap achteruit doen. Maar zij had haar vrijheid terug. En dat was haar veel waard.

“Ik kon leven van het weinige geld dat ik verdiende. Ik kon het leuk hebben met vrienden en vriendinnen. Ik kon naar gratis voorstellingen, gratis evenementen en leuk en gezellig kletsen met anderen. Ik was weer mezelf”, vertelde Linda. En op dat moment leek haar gezichtsuitdrukking zachter te worden.

Maar toen zij haar verhaal vervolgde verdween de zachtheid uit haar gezicht. “Tot een half jaar geleden…..ik voelde mij moe, waarschijnlijk was ik te druk geweest… Het gaat wel over dacht ik. Ik moest vaak spugen en voelde mij misselijk. Ik was de 50 jaar al ruim gepasseerd dus kon niet zwanger zijn.

Ik besloot toch maar naar de dokter te gaan omdat de pijnen en de misselijkheid toenamen.

“Ah mevrouwtje” zei de dokter na een kort onderzoek en gesprek. “Zo op het eerste gezicht is er niets aan de hand. Waarschijnlijk een vitaminentekort. En doet u maar een paar oefeningen voor het slapen gaan. Na verloop van tijd wordt het vast minder.”

“Maar het werd niet minder Lucia”….en Linda moest huilen…” het werd niet minder en na het zoveelste doktersbezoek stond ik erop dat hij mij een verwijsbriefje gaf voor de specialist.” Linda snikte en snikte.

Na het bezoek bij de specialist viel Linda’s leven in één klap in duigen.

Zij had kanker met uitzaaiingen. En volgens de diagnose had zij niet lang meer te leven.

Drie dagen daarna nam de vriendin van Linda contact  met mij op. Of wij Linda konden helpen want zij moest tal van bezoeken aan het ziekenhuis afleggen. En zij had geen vervoer om Linda steeds te brengen. Het openbaar vervoer was ook geen optie. Linda was zwak en moest vaak spugen.

Het was duidelijk dat we heel snel actie moesten ondernemen.

Na gesprekken met de verzekeraar van Linda kwam het vervoer (met begeleider) tot stand en dank zij mijn collega participatie adviseur, kon de huishoudelijke hulp ook met spoed op gang worden gebracht. Gelukkig kwamen andere medische zaken ook snel op gang.

Maar …en dat hoorde ik Linda bij elk bezoek tegen mij zeggen. “Ik ben blij dat dit geregeld is, maar mijn leven is in één klap voorbij en al snikkend en zuchtend…..voor de tweede keer Lucia, voor de tweede keer en waarom? “

Drie weken later is Linda aan de gevolgen van kanker overleden.

[1] BSN9789463425988

______________________________________________________________________________

Maart 2018: 

DAN KOM IK DAAR …EN WAT DAN?

“Nou…ik ben benieuwd. Ik weet niet wat ik mij erbij moet voorstellen …maar tijdens het keukentafelgesprek werd mij hierop gewezen en als ik eerlijk ben….wil ik zoiets graag. Tja, maar hoe kom je er? Om er alleen naar toe te gaan lijkt me niets. Dan kom ik daar en iedereen merkt aan mij dat ik nieuw ben en staart mij aan. Ja, dan ga ik mij vervelend voelen en dan maak ik meteen rechtsomkeert”, zei Dinie tegen mij terwijl zij wild met haar handen heen en weer zwaaide.

Dinie voelt zich al jaren eenzaam. Haar kinderen wonen in het buitenland en haar man is al enige tijd overleden. Zij gaat vaker dan nodig is naar de dokter. Want zegt ze : “dan praat ik met mensen en voel ik dat ik leef”.

Weet u wat we doen, zeg ik. Wij maken samen een lunchafspraak. U komt naar buurtcentrum Cobra en ik wacht om tien voor twaalf voor de deur van het buurtcentrum op u. Dat leek haar een goed plan. Zo gezegd zo gedaan.

De bewuste dag stond ik net voor de deur van het buurtcentrum toen Dinie kwam aanlopen. Zij begon meteen wild te bewegen met haar handen en ze zei: “Er is iets tussen gekomen ik kan niet met je lunchen” ….hijg…hijg…hijg..” maar ik wou het je persoonlijk zeggen”. En ik vertel je later meer, maar ik moet nu weer door met de bus.

Kan gebeuren, zeg ik… maar nu je hier toch bent stel ik je even voor aan het keukenteam….Op het moment dat ik de vrouwen aan elkaar wilde voorstellen …zag ik dat ze elkaar aankeken. “Ik ken jou”, zei de een. “Ik ken jou”, zei de ander. En toen ontstond een interessant gesprek dat zij helaas moesten afbreken, want Dinie moest verder.

Dinie komt nu regelmatig naar buurtcentrum Cobra om te lunchen en leert nu ook “nieuwe” mensen kennen. Op een van de lunch dagen vroeg ik aan Dinie: “Wanneer ga je weer naar de dokter, Dinie”. “Ah”,  zei Dinie; al zwaaiend met haar handen, “ja ik heb PHPD (=een pijntje hier en een pijntje daar) maar het is niet nodig dat ik  naar de dokter ga hoor. Wij;  - driftig wijzend naar de mevrouw naast haar - Wij  gaan straks samen boodschappen halen voor het weekend, komt goed Lucia.”

Wilt u ook lunchen in buurtcentrum Cobra? De Warme lunch is op elke donderdag van 12.00 tot 14.00 uur. Bel naar 036-5231837 om je op te geven.
 

___________________________________________________________________________

Januari 2018:

KOMEN ZE MIJ NOU WEL OF NIET VANDAAG OPHALEN?

Daar zit ze dan…

Voor zich uitstarend door het raam. “Komen ze mij vandaag nou wel of niet ophalen,” gaat er door haar gedachten heen.

Irene hoopt het natuurlijk wel, want het is zo reuze gezellig met de andere oudjes.

Ja, daar is haar vaste chauffeur. “Fijn dat je er bent”  zegt ze, “ik zat al te wachten.” Na wat ditjes en datjes over het weer en haar
gezondheid te hebben uitgewisseld, pakt Irene haar rollator en loopt ze samen met haar vaste
vrijwilliger naar de auto.

Van haar huisadres naar het buurtcentrum aan de Hildo Kropstraat is het slechts 800 meter lopen, maar dat redt ze niet. Ook niet met de ondersteuning van haar rollator. Ze zou er ongeveer een half uur over doen en doodvermoeid aankomen bij Cobra.

Nee, zo is het beter geregeld. Een vaste vrijwilliger die haar komt ophalen, tijd voor haar neemt, haar afzet voor de deur van Cobra en haar ook nog naar binnen begeleidt. Irene voelt zich koninklijk behandeld. Wat een geluk. Puur levensgeluk. Ze komt de deur nog uit, ziet andere mensen en ze kan weer meedoen. Kortom: Irene hoort erbij!

Kent u nog vrijwilligers die eenzame ouderen willen halen en brengen? Neem dan contact met mij op. Lucia Fer, e-mail: lfer@deschoor.nl


December 2017:

Kerstverhaal
PANIEK..... GEEN GELD EN DE KERST KOMT ER AAN 

Geen geld… Een jonge moeder, ik noem haar Janine, bezoekt met haar 7-jarige zoon, Joshua, het spreekuur van het Wijkteam. Zij ziet er uiterst mager uit met een ingetrokken gezicht waar veel leed uitspreekt. Joshua  blijft dicht bij zijn moeder staan alsof hij haar wil beschermen en tevens bescherming zoekt bij haar. Janine spreekt met een zachte stem. En vertelt haar verhaal. “Mijn man is bij ons weggegaan. Tot op de dag vandaag weet ik niet waarom. Hij liet gewoon niets meer van zich horen. Totdat ik via via vernam dat hij een andere vriendin had. Gelukkig kregen we in de tussentijd wel eten van zijn familie. Later hield dat op en nam zijn familie mij ook nog kwalijk dat hij bij mij was weggegaan.” Ze snikt enkele keren en haar zoon gaat nog dichterbij haar staan.

Janine kreeg het voor elkaar om de scheiding te regelen en een bijstandsuitkering aan te vragen. Dit heeft haar wel de nodige stress en fysieke problemen gegeven, maar ze doet wat ze kan. De jonge moeder werd met schulden geconfronteerd waar zij helemaal geen weet van had. Ineens klopten er schuldeisers aan haar deur en beten haar toe; “Het kan wel zijn dat uw man de schuld gemaakt heeft maar u bent medeverantwoordelijk.”

Janine voelde zich genoodzaakt om schuldbekentenissen te ondertekenen. Later deed zij de deur niet meer open. De gordijnen waren altijd dicht. Het is toch allemaal leed en verdriet dat zich aan haar voordeur aandiende. Zij betaalde de schulden, at zelf zeer weinig maar zorgde er wel voor dat Joshua goed te eten kreeg en deed moeite het hem naar de zin te maken.

Maar nu komt de Kerst eraan en Joshua mag voor het eerst meedoen met het kerstspel op school. Als ik aan hem vraag hoe hij dat vindt, duikt hij verlegen glimlachend weg achter zijn moeder. Mooi… dat is de eerste keer dat ik hem zie lachen. En moeder glimlacht ook. “Ja,’ zegt ze, “Hij vindt het mooi. Vanaf dat zijn vader is weggegaan heb ik altijd alles zelf gedaan en geregeld. Het is zwaar en ik red het nog maar net. Maar ik houd door alle vaste lasten en de schulden geen cent over om gepaste kleding voor mijn zoon te halen.”

Kerst is een tijd van liefde, geluk en samenzijn, maar het levert toch nog heel veel stress en geldzorgen op voor Janine. Maar ze kwam niet voor geld, wel voor advies. Voor iets onbetaalbaars dat haar echt gelukkig zou maken in deze kerstperiode. Ze wilde Joshua zien schitteren in gepaste kleding bij het kerstspel.

Ik heb Janine en Joshua meteen meegenomen naar de Weggeefwinkel en samen hebben zij enkele leuke en gepaste kledingstukken en speelgoed uitgezocht. Van pure blijdschap moest moeder huilen, terwijl ze me bedankte: “Ja, de Kerst komt eraan en het wordt mooi. Ik ben gerust gesteld. Dank u wel.”

Voor meer informatie over de Weggeefwinkel, zie de rubriek Cursussen en activiteiten op www.deschoor.nl en kijk bij buurtcentrum Cobra.

Janine’s verhaal staat niet op zich. Er zijn heel veel mensen die niet of nauwelijks geld hebben om kleding te kopen. Gaat u binnenkort uw kledingkast opruimen? Gooi uw oude kleding dan niet weg, maar breng het naar de Weggeefwinkel in buurtcentrum Cobra in de Hildo Kropstraat. Alvast bedankt.

Lucia Fer, wijkwerker/opbouwwerker

 



© De Schoor, Welzijn in Almere | Haagbeukweg 153 | Postbus 1220 | 1300 BE Almere | Telefoon 036 - 52 78 500 | E-mail: info@deschoor.nl